Dit jaar viert PHotoEspaña (PHE) haar veertiende Internationale Festival van Fotografie en Visuele Kunsten, en zal het in de periode 1 juni-24 juli de creaties tentoonstellen van zowel nationale als internationale gerenommeerde fotografen, alsook het werk van de nieuwere generatie kunstenaars; al dit met het fotografische portret als rode draad doorheen de tentoonstelling.

De Paseo de la Castellana in Madrid is de kern van het festival, maar Lissabon is de centrale zetel van de organisatie, met Cuenca OpenPHoto als groep van bestuur, waar zowel de internationale culturele instellingen en diverse ambassades de voorstellen bespreekbaar maken en uitvoeren.

Sinds de start van het festival werden er 792 tentoonstellingen gehouden in verschillende ruimtes, waaronder in musea en kunstgalerijen – een must voor alle liefhebbers van de fotografie en de beeldende kunst. Als we bedenken dat elke tentoonstelling meer dan 700.000 mensen aantrekt, kunnen we concluderen dat het een van de grootste culturele evenementen in Spanje uitmaakt, en een unieke kans betekent voor nieuwe fotografen.

De tentoonstellingen zijn onderverdeeld in vier secties: de Officiële Sectie, Andere Zaken, Festival Off en OpenPHoto. De Officiële Sectie is samengesteld door Gerardo Mosquera, en draait rond het thema van het portret, getiteld ‘Interfaces’. De sectie Andere Zalen omvat meerdere ruimtes in aanvulling op PHE om de fotografie te promoten. De sectie OpenPHoto omvat de voorstellen van buitenlandse ambassades en instellingen in de culturele sector. Ten slotte is het Off Festival ook verantwoordelijk voor het bijeenbrengen van de beste artistieke ideeën doorheen de belangrijkste kunstgalerijen van Madrid.

Een totaal van 68 tentoonstellingen wordt samengebracht op deze dag, verdeeld over 61 locaties (waaronder theaters, galerijen, musea en kunstencentra), en met de deelname van 370 kunstenaars van zo’n 55 nationaliteiten.

PHotoEspaña houdt niet alleen tentoonstellingen, maar organiseert ook programma’s voor professionals in het hoofdkantoor van Alcalá de Henares. Zo worden er onder de noemer “Campus PHE Grandes Maestros” een aantal praktijklessen en workshops gegeven door Spaanse fotografen in de stijl van Ouka Leele en Javier Vallhonrat, alsook de Italianen Ernesto Bazan en Oliviero Toscani, waar ervaringen kunnen uitgewisseld worden.

Samen met het Ministerie van Cultuur, organiseert PHotoEspaña sinds 1993 de zogenaamde ‘Encuentros PHE’, waar experten in de fotografie elkaar ontmoeten bij rondetafelgesprekken, om debatten en conferenties te houden rond verschillende kwesties zoals het belang van het gezicht op de foto.

De beste tentoonstellingen van het festival, de beste publicaties, en de carrière van de deelnemers krijgen erkenning doorheen de zeven uitreikingen van PHotoEspaña, die worden toegekend door een jury van nationale en internationale deskundigen, alsook de bezoekers het festival zelf.

Er worden ook educatieve activiteiten gehouden die gericht zijn op scholieren van het middelbaar onderwijs, evenals familie workshops voor kinderen en volwassenen, rondleidingen en evenementen op straat om het publiek om actief deel te laten nemen aan dit festival – ieder jaar zien we een toenemende betrokkenheid van publieke en private instellingen. Net zoals Instituto Cervantes, Casa de America en Círculo de Bellas Artes, hebben we er dit jaar ook het Nationale Archeologisch Museum, het CaixaForum Madrid, Loewe en Samsung bij.

http://www.phedigital.com/festival/

Dew Drops

Als je van de fotografie houdt, en je bent in Madrid, dan kan je deze kans niet missen om deel te nemen aan PHotoEspaña 2011, waar honderden artiesten zullen samenkomen. Maar vergeet niet dat het huren van appartementen in Madrid deze belevenis uiterst speciaal zal maken.

Contact met mij op 

Vertaald door: chica
Contact met mij op

In het Paleis van Velazquez bij het park Retiro in Madrid, het museum Reina Sofia is nog tot 12 september een overzichtstentoonstelling te zien van het werk van de avantgardistische Amerikaanse schilder Leon Golub. De expositie is samengesteld door John Bird en bestaat uit 100 werken die voor het eerst in Spanje te zien zijn.

De tentoonstelling is opgezet als uitnodiging mee te reizen op het artistieke traject van Leon Golub. Het traject dat meer dan 50 jaar beslaat, van de jaren vijftig tot aan zijn dood in 2004.

Onder de werken bevinden zich schilderijen van groot formaat en tekeningen, die zijn geordend in drie etappes: de eerste is een herinnering aan het oude werk tot 1960, in de tweede staat de Vietnamoorlog centraal en de derde is een serie van pijn en angst, verbeeld door marteling.

Leon Golub werd geboren in Chicago in 1922 en studeerde kunstgeschiedenis aan de universiteit in dezelfde stad. In die tijd was er in de Verenigde Staten weinig ruimte voor politiekinhoudelijke kunst en dus verhuisde hij met zijn vrouw, de schilderes Nancy Spero, in 1959 naar Europa om daar te blijven werken tot 1964.

Zijn figuratieve kunst was een instrument om de symbolen van de maakbaarheid te portretteren. Misbruik, geweld enseksuele onderdrukking waren terugkerende onderwerpen in zijn werk. Hij was vasthoudend in zijn kritiek, nooit verloor Golub zijn ideologie uit het oog. In zijn werk doet hij geen concessies, hij schildert wat de realiteit hem brengt.

Zijn vroege werk doet denken aan de Franse naoorlogse schilders zoals Jean Dubuffet, Jean Fautrier en Eugene Leroy. Toch hield hij altijd afstand van welke stroming dan ook, om zo zijn eigen stijl te kunnen ontwikkelen.

Na zijn terugkeer in New York was de oorlog in Vietnam gaande en die liet diepe sporen na in het alledaagse leven. Golub was zo tegen de barbaarsheid van die oorlog gekant dat hij er twee series over maakte: Napalm en Vietnam. Na deze productieve fase, werkte hij aan portretten van de macht, waaronder General Franco, Nelson Rockefeller, Ho Chi Minh, Fidel Castro, Nixon en Kissinger.

Zonder twijfel zijn de werken die hem het populairst hebben gemaakt die over onderdrukking, macht en marteling. In al zijn rauwheid schilderde Golub in acryl op doek Interrogation III, twee gewapende mannen martelen en vernederen een naakte vrouw. Dit is een van de vele werken die men kan bewonderen op de tentoonstelling van Leon Golub.

Voor meer informatie http://www.museoreinasofia.es/exposiciones/actuales/golub.html

Nancy Guzman

Golub was een voorbeeld in de jaren zeventig tot negentig van de vorige eeuw. Maar ondanks dat kreeg hij niet de waardering die hij verdiende. Misschien is nu dan het moment om zijn werk te leren kennen en bewonderen. Huur daarom appartementen in Madrid en bring een bezoek aan het Palacio Velásquez om een beeld te krijgen van het werk en de waarden en normen van León Golub.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Op 18, 19 en 21 juni vindt de Heineken Dag van de muziek plaats in het Cultuurcentrum matadero de Madrid en in het Teatro Circo Price waar liefhebbers van goede muziek samenkomen om ontelbare concerten te bezoeken van nationale en internationale artiesten.



Het festival heeft zich ontwikkeld tot een van de culturele festivals waar muziekliefhebbers ver vantevoren naar uitkijken. Dit komt mede door de fantastische line-up. Het is ook een belangrijk punt geworden voor muziekproducenten, omdat het een goede plek is om nieuwe bands te ontdekken.

Het festival is dit jaar innovatief en de concerten in het Matadero de Madrid worden gehouden op zes verschillende podia, waarnaast ook interessante andere activiteiten worden georganiseerd.

Nieuw op het festival dit jaar is dat op 21 juni het Teatro Circo Price verandert in een filmzaal waar de documentaire Dia de la Musica Heineken vertoond wordt. Dit is een weergave van een tour door Spanje van drie bands.

Bands die bevestigd zijn voor dit jaar zijn: Vetusta Morla, Glasvegas, The pains of being pure at heart, Eladio y los seres queridos, Lüger, Aias, Pony Bravo, Anna Calvi, Las Dum Dum Girls, Ps I Love you, Janelle Monáe en Russian Red.

Een van de muzikanten is de Britse Anna Calvi, ze heeft muziek gestudeerd en heeft een lange podiumgeschiedenis. Ze is altijd op zoek geweest naar unieke geluiden en heeft in verschillende bands gespeeld. Maar zijzelf is met haar gitaar het spektakel. Uit haar instrument haalt ze zulke aparte geluiden door de manier waarop ze hem bespeelt en beklopt. Haar inspiratie komt uit de groten der aarde zoals Maria Callas, Jimi Hendrix en de Rolling Stones.

Een andere interessante band is het Californische duo de Dum Dum Girls, een indiepop band aangevoerd door zangeres Dee Dee. Het is een groot muzikaal spektakel met hun lo-fi revival waarmee ze al veel liefhebbers van noise-pop voor zich gewonnen hebben.

Zonder twijfel is Russian Red een van de grote trekkers van het festival. Het is het pseudonym van Lourdes Hernandez en ze brengt indie en folk met invloeden van The Beatles. Ze is een veel gevraagde artiest op alle indie-festivals in Spanje.

De Canadese band PS I love you belooft alternatieve rock-punk te brengen waarmee ze al furore hebben gemaakt op de podia in de Verenigde Staten en in Europa. Geformeerd door multi-instrumentalist Paul Sauhnier en drummer Benjamin Nelson in de garage van hun huis, identificeren ze zich met een stijl doorspekt met elektronische geluiden. Voor hun optreden op het festival hebben ze iets ‘relaxts’ aangekondigd.

Voor meer informatie http://www.diadelamusica.com/2011/www/recintos.aspx

Nancy Guzman

Drie dagen van muziek laten een onuitwisbare indruk achter, helemaal als je rustig bij kunt komen in een van de pensions in Madrid

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Het Reina Sofia programmeert een nieuwe, interessante filmcyclus, Proletarische documentaire. Deze is te zien van 11 tot en met 19 mei in het Sabatini auditorium. De voorstelling is georganiseerd door Jorge Ribalta en is onderdeel van de tentoonstelling Hard licht, geen mededogen. De fotografiebeweging van de arbeider, 1926-1939.

De voorstelling onderzoekt de filmdocumentaires die warden gemaakt door het proletariat als manier om de realiteit van de economische crisis in de jaren dertig vast te leggen. In deze documentaries in amateurstijl worden de crisis en de verwoestende effecten ervan op de arbeiders en hun families indrukwekkend weergegeven. De opnames zijn een van de eerste experimenten van de documentaire-film.

Film als communicatiemiddel geeft vorm aan ons beeld, de beelden die we zien nemen een ideologisch standpunt in ten tijde van een geweldadige politieke en etnische strijd. Er ontstonden twee trends in de documentaries van die tijd. De reformatoren, geleid door John Grierson en de aanhangers van de theorie van de Sowjet-Unie, vertegenwoordigd door Dziga Vertov en Eisenstein. Los hiervan was er nog de Nederlandse dichter en documentairemaker Joris Ivens. Hij reisde de wereld rond op zoek naar verhalen die de dehumanisering van het kapitalisme lieten zien, anders dan de materiële armoede.

John Grierson werd geboren in Stirlingshire, Schotland in 1898. Hij was producer, regisseur, theoreticus en grondlegger van de Schotse documentairefilm-beweging. Hij studeerde aan de Universiteit van Glasgow en vocht daarna bij de Britse Marine in de Eerste Wereldoorlog. In 1924 kreeg hij een beurs van de Rockefeller Stichting om journalitsiek en film te studeren. Hij noemde de documentaire ‘een creatieve behandeling van de werkelijkheid. Grierson vond dat film dan ook altijd dialog en commentaar moest hebben.

Denis Abrámovich Kaufman, bekend onder de naam DzigaVertov, werd geboren in Bialystock in het huidige Poland, in 1896. Hij studeerde muziek totdat zijn ouders naar moskou vluchtten vanwege de oorlog. Vertov vestigde zich uiteindelijk in St Petersburg waar hij medicijnen studeerde. Zijn interesse in de wetenschap en de kunst kwamen smaen toen hij werkte voor de Sowjet-nieuws, dit was na de oktoberrevolutie. Vertov viel op door zijn enorme creativiteit en zijn avantgardistische vaardigheden om beelden te maken die verder gaan dan wat het menselijk oog kan zien, de camera obscura.

De filmcyclus Proletarische Documentaire bestaat uit vijf sessies: Proletarische Symfonie met werk van Dziga Vertov en Joris Ivens, Weimar in Crisis met werk van Phil Justi en Slatan Dudow, Gedichten van het niet-bezit met werk van Mijail Kalatozov en Luis Buñuel, La Workers van Film and Photo League, Leo Hurwitz en Paul Strand, De Spaanse Burgeroorlog met werk van Roman Karmen, Boris Makasseiev, Joris Ivens en Herbert Kline.

Voor meer informatie: http://www.museoreinasofia.es/programas-publicos/audiovisuales/documental-proletario.html

Nancy Guzman

Deze films mag je niet missen als je pensions in Madrid . Met al deze kunst krijg je een ander inkijkje in een donker verleden..

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Het is een Japanse techniek die verbinding maakt met onze zintuigen. In dit geval is het seksplezier, ookal is het nooit bedacht met dit als doel. Shiatsu is een eeuwenoude techniek van therapeutische massage, een Japanse wijsheid om het lichaam in balans te brengen met de geest. Je moet weten dat voor Japanners ons lichaam met alles verbonden is. Shiatsu zoekt het evenwicht van het ki, de vitale, positieve energie door middel van massage. Massage zorgt voor een evenwichtige stroming in het lichaam en vermijdt onderbreking van de circulatie.

Tijdens de Shiatsu-massage wordt gebruik gemaakt van de handen, knokkels, ellebogen en in het bijzonder de vingers van de hand. Hiermee wordt druk gezet op de slechte zones. Wanneer gebruikt tijdens de seks, dan zijn er voor de experts manieren om te bevredigen met of zonder seks. Hieronder volgt een beschrijving van een paar van die massages, voor mannen en vrouwen, gericht op het hormoonsysteem – de seks zal er aanzienlijk beter van worden.

1. Mannen hebben drie punten precies onderaan de ruggegraat, de staartwervels. Tien keer druk uitoefenen op elk van die wervels voor drie seconden wekt verlangen op en is plezierig voor je partner.

2. Bij vrouwen moeten eerst de klieren in de hals zacht worden bewerkt met de vuisten, ook staan de derde, vierde en vijfde lendewervel in relatie tot seksueel genot. Deze moeten worden ingedrukt aan de zijkant, de vingers altijd in opwaartse richting bewegend.

Dit zijn nog maar twee voorbeelden van de Shiatsu, klik op deze link om er meer te ontdekken.

http://www.shiatsudo.com/escuela-japonesa-de-shiatsu.asp

Luz Obscura

Er zijn speciale bestemmingen om als stel een paar fijne dagen door te brengen en waarom zou je niet beginnen met Shiatsu-massage? Huur appartementen in Madrid en vindt de Shiatsu uit in de praktijk.

Contact met mij op 

Vertaald door: g-trans
Contact met mij op

Tot 17 april is in de Sala Recoletos van de Fundación Mapfre in Madrid de eerste terugblik ondergebracht op Adam Fuss, met 50 werken uit de periode 1986 tot heden, gerubriceerd in drie hoofdseries: Liefde (1992-1993), Mijn Geest (2000) en Thuis en de Wereld (2010).

De expositie is mogelijk gemaakt door Cheryl Brutvan, de curator van hedendaagse kunst in het Norton Museum of Arts in Florida, en laat het beste zien uit het oeuvre van Fuss, gemaakt met pinhole camera’s, daguerreotypie en fotogrammen. De opstelling is zodanig dat interactie tussen Fuss’ werken en de toeschouwers wordt aangemoedigd.

Adam Fuss werd in 1961 in Engeland geboren. In 1980 verhuisde hij naar Australië, waar hij begin te werken als leerling-fotograaf bij bureau Ogilvy & Mather. In 1982 verhuisde hij naar New York, vond een baan in het café van het Metropolitan Museum of Art en begon zijn eigen artistieke talenten te ontwikkelen. Hij begon in 1984 te werken met pinhole camera’s en een jaar later had hij zijn eerste expositie in de Nassimo Audiello Gallery.

De pinhole camera wordt meestal door de fotograaf zelf gebouwd, heeft geen lens en bestaat uit een doos met een gaatje in één van de zijkanten. Om een foto te maken wordt fotogevoelig papier in de doos geplaatst, tegenover de zijde met het gaatje, waarbij ondoorzichtig papier als sluitermateriaal gebruikt wordt. “Pinhole” is de oudste vorm van fotografie en gebruikt in hoofdzaak licht. De camera is eigenlijk een soort “camera obscura”.

Fuss experimenteerde met oude vormen van fotografie om te spelen met licht en donker. Op deze manier creëerde hij een unieke stijl in zijn beelden, die anders is dan die van vele andere fotografen, die trachten de realiteit weer te geven. Maar in plaats daarvan nodigt Fuss de kijker uit om het kortstondige te ontmoeten, met thema’s als herinnering, vluchtigheid en het “onvermijdelijke einde”.

Zijn abstracte, figuratieve taal is emotioneel geladen en zeer symbolisch van aard. Het opent een gesprek over metafysica van leven en dood, die wordt weerspiegeld in zijn experimenten met licht en schaduw. Tijdens zijn zoektocht naar verborgen beelden, dingen die je met het blote oog niet kunt zien, begon Fuss in 1988 te werken met fotogrammen in 1988. Daarbij worden voorwerpen op een lichtgevoelig materiaal gelegd, waarna belichting plaatsvindt. De lichtdoorlatendheid van de voorwerpen bepaalt het resultaat van het uiteindelijke beeld.

Tijdens zijn onvermoeibare toewijding aan het tot stand brengen van het fotografisch beeld heeft Fuss gewerkt met vlinders, slangen, baby’s, rook en nog veel meer, met als doel abstracties van schaduw te creëren. De resultaten lijken vaak op het werk van Jackson Pollock en zien er surrealistisch uit.

Deze brijante meester van de fotografie, die zijn werk verklaart door te zeggen: “Ik heb alleen maar het gevoel dat ik geslaagd bent als ik een beeld heb gemaakt waar ik naar moet blijven kijken”, nodigt je uit om stil te staan bij kunst en technieken door te kijken naar zijn eenvoudige en prachtige werk.

Voor meer informatie: http://www.mapfre.com/fundacion/es/exposiciones/cultura/seleccion-imagenes-adam-fuss.shtml

Nancy Guzman

Om Adam Fuss te ontdekken hoef je alleen maar naar de Sala Recoletos in the Fundación Mapfre te gaan. Je zult versteld staan door zijn gebruik van licht en schaduw. Na afloop ga je terug nar je gehuurde pensions in Madrid voor wat welverdiende rust.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

SISTER RAY

La sala Kitchen in Madrid is een echte aanrader. De plafonds zijn laag en donker waardoor het geluid je omarmt, ondanks het comfort gebrek, die met een biertje en ietwat psychedelic al snel wordt vergeten. Als je er ook nog in kunt slagen om een van de geweldige appartementen in Madrid te huren dan kan ik je verzekeren dat je een onvergetelijke tijd zult hebben.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Aangezien Tennessee Williams precies honderd jaar geleden werd geboren(Mississippi, 26 maart 1911 – New York 25 februarie 1983) brengt het Teatro Español in Madrid hulde uit aan deze noord-Amerikaanse toneelschrijver en auteur van meesterwerken zoals “La gata sobre el tejado de Zinc caliente”, “El zoo de cristal” of “Un tranvía llamado deseo”, met een nieuwe produktie van zijn laatste werk onder leiding van Mario Gras.

Van 4 februarie tot 10 april a.s. kunnen de theaterliefhebbers de actrice Vicky Peña zien spelen gehuld in de huid van Blanche Du Bois, maar ook Adriana Gil zal op het podium staan om de lieve Stella te interpreteren en Robert Alamo als Stanley Kowalski, de ruwe Poolse immigrant.

Afkomstig van een familie uit het zuidelijke gedeelte van de Verenigde Staten, kreeg Thomas Lanier Williams III de bijnaam “Tennessee” van zijn klasgenoten van de Universiteit van Missouri-Columbia door zijn zuidelijk accent. Deze bijnaam werd uiteindelijk ook zijn schrijversnaam. Hij studeerde uiteindelijk af aan de Universiteit van Iowa in 1983 in Filosofie en Letteren.

Zijn passie voor het schrijven begon toen hij ongeveer 13 jaar was en zijn moeder hem een schrijfmachine kado gaf. Een paar jaar later begon hij zijn carriere als schrijver. Eenzaamheid speelde een grote rol gedurende zijn hele leven en bracht dit ook over aan zijn lezers. Andere terugkomende onderwerpen in zijn werk zijn: familie, het zuiden, de aristocratische decadentie met betrekking tot platsvloersheid en ruwheid van het vlakke dorp, alcohol en hypocrisie, maar vooral het onbegrip. Zijn personages, veel van hen loosers, hulpelozen en bijna altijd gekweld, komen voort uit eigen familieomstandigheden die in bepaalde boeken bijna autobiografisch zijn. We zouden kunnen zeggen dat Tennessee Williams schreef hoe hij leefde.

Zijn toneelstukken zijn verscheidene keren door verschillende grote regisseureurs aan de filmwereld voorgelegd, van Huston tot Brooks en tot Mankiewicz. In 1951 verfilmde Ellia Kazan voor het eerst zijn werk “Un tranvia llamado deseo” die meesterlijk werd geinterpreteerd door Vivien Leigh en Marlon Brando. Jaren later in 1958 werden Paul Newman en Elizabeth Taylor de protagonisten van “La gata sobre el tejado de zinc caliente”, gederigeerd door Richard Brooks. Beide werken werden beloond met de prestigieuze Theater Premio Pulitzer.

“La noche de la iguana”, “De repente, el último verano” of “Dulce pájaro de juventud” zijn andere meesterwerken van Tennessee die verfilmd werden.Hij is vooral bekend geworden door zijn toneelstukken, maar hij schreef ook romans, gedichten en essays.

Op zijn vijftigste leeftijd bereikte Tennessee Williams zijn hoogtepunt in zijn carriere als internationaal beroemde schrijver. Echter zien we een daling in zijn carriere als hij op zijn zestigste verslaafd  raakt aan alcohol en kalmerende middelen. Dit komt tot uiting in zijn controversiele werk “Memorias”, gepubliceerd in 1975, waarmee bovendien zijn homoseksualiteit aan het licht komt. Hij stierf in een hotel in New York op 71-jarige leeftijd.

Rocío Dew

Mocht je je in Rome begeven op 10 april a.s., huur dan een van de geweldige appartementen in Madrid en grijp je kans om de nieuwe produktie van “Un tranvia llamado deseo” door Mario Gas te bezichtigen in het teatroo Español (calle Principe 25), met Vicky Peña , Ariadna Gil en Roberto Alamo.

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op

Volgens een legendarisch verhaal, dat door verschillende bronnen bevestigd wordt (o.a. door de cineast Luís Buñuel, maar ook door Salvador Dalí zelf in een bekende brief aan Federico García Lorca), werd Dalí door zijn vader het ouderlijk huis in Figueres uitgezet omdat hij op één van zijn schilderijen Heilige Hart) de brutale woorden “ik spuug op het portret van mijn moeder” had geschreven. Zowel vader Salvador Dalí i Cusí, zijn tweede vrouw (die aparte genoeg de zus was van de overleden moeder van Dalí) als zijn dochter Ana Maria, vatten dit op als een bezoedeling van de herinnering aan Dalí’s moeder, Felipa Domènech, die deze wereld had verlaten (of de wereld haar) in 1921.

Enige tijd later beweerde Dalí dat zijn vader zo extreem kwaad gereageerd had omdat hij Freud niet gelezen had. Als hij dat wel gedaan zou hebben, dan had hij geweten dat de diepste en meest intense, onbewuste manifestatie van liefde ten opzichte van iemand bestaat uit degradatie door middel van scheldwoorden op basis van uitwerpselen. Kennelijk schaarde Dalí spugen op de beeltenis van iemand ook hieronder.

Gezien dit verhaal mogen we aannemen dat Dalí best blij geweest zou zijn als hij geweten had dat de oorsprong van constructieve kunst en geometrische abstractie in Latijns Amerika waarschijnlijk ligt op een dag, laat in 1930, ongeveer een jaar na bovengenoemd verhaal, toen de Uruguayaanse kunstenaar Joaquin Torres-Garcia een tentoonstelling van Dalí in een galerie in Frankrijk bezocht. Op basis van wat hij later aan Theo van Doesburg vertelde was Torres-Garcia zo ontsteld over wat hij daar zag, dat hij voor altijd zijn geloof in de zogenaamde “nabootsende, naturalistische kunst” verloor en de dringende behoefte voelde om iets te doen wat compleet het tegenovergestelde was.

Vier jaar later, en weer terug in Montevideo, stichtte Torres-Garcia de “Constructieve Kunst Associatie” en het daaraan gekoppelde tijdschrift “Circolo y Cuadrado” (cirkel en vierkant) op, geïnspireerd op de slogan “totale onverzoenlijkheid jegens naturalisme”. En dat was zo ongeveer het startsignaal voor de relatief onbekende, vruchtbare, esthetische trends waar de Fundación Juan March tot 15 mei de tentoonstelling “Koud Amerika” wijdt: http://www.march.es/arte/madrid/exposiciones/america/index.asp.

Juan March is hiermee de eerste die, door middel van deze buitengewone tentoonstelling, de geometrische abstractie in Latijns Amerika in de periode 1934-1973 verkent. Verzameld zijn bijna 300 werken van 70 verschillende kunstenaars uit private collecties, zoals die van Jose María Lafuente, Ella Fontanals-Cisneros, Patricia Phelps de Cisneros en Europese musea als Pompidou en Reina Sofía, maar ook MOMA in New York. Tegelijkertijd wordt door de Fundación, overeenkomstig het beleid met betrekking tot de rechtvaardiging en herziening van Latijns-Amerikaanse kunst, een toekomstige en meer uitgebreide tentoonstelling voorbereid over dit onderwerp.

Het gaat hier niet om op zichzelf staande initiatieven. De internationale beurs voor hedendaagse kunst ARCO in Madrid heeft onlangs een opwindend programma laten zien, getiteld Focus Latin America, waarvoor door bekende curators werken uit 14 verschillende galeries geselecteerd waren van jonge, artiesten uit Latijns Amerika. Het zoveelste bewijs dat het, gezien de tijdsgeest, hard nodig is dat Latijns Amerikaanse kunst opnieuw ontdekt wordt.

Paul Oilzum

Als je huurt appartementen in Madrid dan heb je een geweldige kans om aan te monsteren voor dit fascinerende avontuur.

Contact met mij op 

Vertaald door: Graspol
Contact met mij op

Opnieuw zal de krachtige aggrotechband optreden in Spanje met een van de krachtigste exponenten, de Duitsers Funker Voght. Dit keer zullen de concerten plaatsvinden in Madrid en Barcelona. Voordat ik meer detailles geef over het concert in Madrid zal ik eerst iets vertellen over de geschiedenis van deze band die opgezet is door Gerrit Thomas in 1995. Vandaag de dag bestaat de band uit 5 leden die bijna allemaal uit de stad Hameln in Duitsland geboren zijn: Jens Kästel, Björn Böttcher, Frank Schweigest, Kai Schmidt en natuurlijk niet te vergeten, de oprichter van deze band: Gerrit Thomas.

De muziek en de optredens van de band worden gemarkeerd door de thema’s militairen en oorlog, die duidelijk naar voren komen in het krijgshaftige oorlogsgeluid van de ritmes die de 5 stappen van de Duitse militairen lijken te markeren die genieten van het maken van electro muziek. Op dit moment hebben ze maar liefst 11 studioalbums uitgebracht. Hun laastste album, Blutzoll, met 12 potentielee thema’s, is in 2010 uitgebracht. Dit album karakteriseert het werk van de bandleden.

Ze zullen hun nieuwe single, die net eind afgelopen jaar is uitgegeven, presenteren op het concert dat gegeven wordt in Madrid. De twee lokale bands die met hen zullen optreden zijn Larva en Vondage. Larva is al jaren bezig en drukt een iets meer Loise geluid uit en schrijven beloofde nummers over sociale thema’s die hen een plekje hebben toegekend bij het lokale optreden en bij enkele zwarte electro festivals. Aan de andere kant vergezelt Vondage hen, een Madrileense band met een industrieel geluid die in hun korte carriere opgetreden hebben met bands zoals And one, Nachtmahr en nu met Funker Vogt.



Luz Obscura

Een aantal dagen van potientiele muziek in de Spaanse hoofdstad zal iedereen goed doen. Zoek een leuk appartementje op bij appartementen in Madrid zie aan kaartjes te komen voor het concert Funker Vogt en geniet van dit geweldige feest!

Contact met mij op 

Vertaald door: michelle olde weghuis
Contact met mij op